Owczarek szetlandzki pochodzi z Wysp Szetlandzkich położonych na północny wschód od Szkocji. Izolacja geograficzna i naturalna selekcja doprowadziły do powstania lokalnego niewielkiego owczarka, o wyraźnych cechach szpica. Pierwsze utrwalone na zdjęciach owczarki szetlandzkie (z lat 1913-1922) niewiele przypominają współczesne psy tej rasy. Przyjmuje się, że owczarek szetlandzki to wynik krzyżówki norweskich bhundów, wymarłych islandzkich yakki, king charles spanieli, pomeranianów i przybyłych ze Szkocji pracujących przy owcach collie. Mieszkańcom Wysp Szetlandzkich nie zależało na wyglądzie psów, ważny był niewielki wzrost (utrzymanie psa musiało być tanie), włos chroniący psa przed deszczem i zimnem, a przede wszystkim przydatność do pracy w charakterze stróża zagrody. Dopiero na przełomie XIX i XX wieku starano się uatrakcyjnić ich wygląd poprzez kojarzenia z małymi szkockimi collie, co dodatkowo podniosło walory użytkowe sheltie. Hodowcy małych owczarków postanowili zawiązać klub swojej rasy. W 1908 roku w Lerwik, największym mieście i ośrodku administracyjnym Wysp, powołano Shetland Collie Club. Od około 1905 roku owczarki szetlandzkie hodowane były już w Szkocji, a w 1909 roku szkoccy hodowcy utworzyli klub tej rasy. Wzorzec małych owczarków w zasadzie powielał standard collie, dopuszczano nawet istnienie krótkowłosych sheltie. Przeciwko nazwie nowej rasy - Shetland Collie ostro zaprotestowali hodowcy długowłosych i krótkowłosych collie, negując nawet potrzebę istnienia tak nieatrakcyjnych ich zdaniem psów. Kompromis osiągnięto w 1914 roku kiedy powołano English Shetland Sheepdog Club zmieniając tym samym nazwę rasy z Shetland Collie na Shetland Sheepdog. Za idealny wzrost owczarków szetlandzkich uznano wtedy 30,5 cm. W nowelizacji wzorca z 1930 roku znalazło się określenie, że owczarek szetlandzki ma odpowiadać wyglądem długowłosemu collie w miniaturze, a więc wykluczono hodowlę psów krótkowłosych. Klub z Wysp Szetlandzkich praktycznie przestał istnieć, jego założyciel wyemigrował do Australii. Hodowla sheltie rozwijała się dalej w Szkocji, a potem w Bretanii. Według Brytyjskiego Klubu Sheltie pierwsze owczarki szetlandzkie przybyły do Polski jeszcze przed II wojną światową z brytyjskiej hodowli Wyndora. Nie zachowały się jednak żadne dane o tych psach. Dopiero w latach siedemdziesiątych XX wieku zaczęły na nasze wystawy przyjeżdżać owczarki szetlandzkie z NRD, a potem z Czechosłowacji. Pierwszy przedstawiciel rasy trafił do Polski, do Krakowa z Wielkiej Brytanii, był to śniady, urodzony w 1967 roku Heylens Carousel.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz