HOKKAIDO

jedna z ras psów, należąca do grupy szpicy i psów pierwotnych, zaklasyfikowana do sekcji szpicy azjatyckich i ras pokrewnych. Nazwa tej rasy określa miejsce pochodzenia tego psa i może być tłumaczona jako - Pies z Hokkaido lub Pies Ajnów.Według niektórych teorii przyjmuje się, że przodkami tej rasy były psy, które Ajnowie - pierwsi ludzie zasiedlający Japonię przywieźli ze sobą poruszając się na północ z regionu Tohoku na wyspie Honshu. Na Hokkaido najbardziej na północ wysuniętej części Japonii lata są krótkie, a zimy mroźne i pełne śniegu. Tam hokkaido przystosował się dożycia razem z Ajnami, którzy utrzymywali się z polowania.

Psy były używane głównie do polowania na dziką zwierzynę tj. lisy, dziki, niedźwiedzie (słowo matagi oznaczające zawodowego łowcę zostało wprowadzone do jęz. japońskiego z jęz. Ajnów). W 1937 roku, kiedy oficjalnie zostały ustanowione pomnikiem przyrody, psy otrzymały nazwę hokkaido, żeby pozostać w zgodzie ze zwyczajem określania psich ras od regionu, w którym powstały. Jako, że Ajnowie utrzymywali się głównie z polowania i łowienia ryb, rasa ta była hodowana głównie na nabrzeżach wysp albo wzdłuż głównych rzek tj. na Płaskowyżu Ishikari i w rejonie Hidaka.

YORKSHIRE TERRIER

Yorki powstały w połowie XIX wieku. Ich zadaniem było tępienie myszy i szczurów w domach biednych rzemieślników i robotników. Ich prawdopodobnymi przodkami są: maltańczyk, Dandie Dinmont Terrier i skye terrier.Jest to mały piesek wyhodowany w hrabstwie Yorkshire, na Północy Wielkiej Brytanii. Dawniej służył do tępienia szczurów. Jest to pies ozdobny, bardzo często posiadały go kobiety z arystokratycznych rodów.

SHIBA INU

Shiba Inu pochodzi z górzystych terenów Japonii. Słowo "shiba" znaczy "mały", słowo "inu" znaczy "pies" , czyli shiba inu oznacza "mały pies". Jednocześnie jednak słowo "shiba" oznacza "poszycie, listowie, krzewy" i w takim wypadku nazwę shiba-inu należałoby tłumaczyć jako "pies do polowań w zagajnikach". Środowiskiem shiby były górzyste obszary nad brzegiem Morza Japońskiego, gdzie psy te wykorzystywano do polowań na drobną zwierzynę i ptaki. Zależnie od okolic, w których je hodowano, psy nieco różniły się między sobą. Gdy w latach 1868-1912 przywieziono z Anglii psy podobne do angielskich seterów i pointerów myślistwo zyskało w Japonii rangę sportu. Powszechnym stało się też krzyżowanie shiby z angielskimi przybyszami. W latach 1912-1926 Shiba czystej rasy stała się niezmierną rzadkością, ograniczoną do swych pierwotnych obszarów. W zachowanie czystej rasy shiby zaangażowali się wtedy myśliwi i inne wykształcone osoby. Ratowanie ograniczonej liczby czystych w typie psów rozpoczęło się na poważnie od 1928 roku, a w 1934 r. ujednolicono ostatecznie wzorzec rasy. W 1937 r. shibę uznano za pomnik przyrody, następnie rasę tę, nadal hodowaną, ulepszano, aby stała się taką jaką jest znana obecnie.

POLSKI OWCZAREK NIZINNY

Pies ten od wielu pokoleń egzystował na ziemiach polskich, nie podlegając specjalnej selekcji ze względu na wygląd, liczyła się tylko jego użyteczność.

To pies o silnym instynkcie zaganiającym i stróżującym, stąd wykorzystywany przez setki lat do pilnowania dużych stad owiec. Obecnie najczęściej pełni rolę psa towarzyszącego.

Owczarek szetlandzki

Owczarek szetlandzki pochodzi z Wysp Szetlandzkich położonych na północny wschód od Szkocji. Izolacja geograficzna i naturalna selekcja doprowadziły do powstania lokalnego niewielkiego owczarka, o wyraźnych cechach szpica. Pierwsze utrwalone na zdjęciach owczarki szetlandzkie (z lat 1913-1922) niewiele przypominają współczesne psy tej rasy. Przyjmuje się, że owczarek szetlandzki to wynik krzyżówki norweskich bhundów, wymarłych islandzkich yakki, king charles spanieli, pomeranianów i przybyłych ze Szkocji pracujących przy owcach collie. Mieszkańcom Wysp Szetlandzkich nie zależało na wyglądzie psów, ważny był niewielki wzrost (utrzymanie psa musiało być tanie), włos chroniący psa przed deszczem i zimnem, a przede wszystkim przydatność do pracy w charakterze stróża zagrody. Dopiero na przełomie XIX i XX wieku starano się uatrakcyjnić ich wygląd poprzez kojarzenia z małymi szkockimi collie, co dodatkowo podniosło walory użytkowe sheltie. Hodowcy małych owczarków postanowili zawiązać klub swojej rasy. W 1908 roku w Lerwik, największym mieście i ośrodku administracyjnym Wysp, powołano Shetland Collie Club. Od około 1905 roku owczarki szetlandzkie hodowane były już w Szkocji, a w 1909 roku szkoccy hodowcy utworzyli klub tej rasy. Wzorzec małych owczarków w zasadzie powielał standard collie, dopuszczano nawet istnienie krótkowłosych sheltie. Przeciwko nazwie nowej rasy - Shetland Collie ostro zaprotestowali hodowcy długowłosych i krótkowłosych collie, negując nawet potrzebę istnienia tak nieatrakcyjnych ich zdaniem psów. Kompromis osiągnięto w 1914 roku kiedy powołano English Shetland Sheepdog Club zmieniając tym samym nazwę rasy z Shetland Collie na Shetland Sheepdog. Za idealny wzrost owczarków szetlandzkich uznano wtedy 30,5 cm. W nowelizacji wzorca z 1930 roku znalazło się określenie, że owczarek szetlandzki ma odpowiadać wyglądem długowłosemu collie w miniaturze, a więc wykluczono hodowlę psów krótkowłosych. Klub z Wysp Szetlandzkich praktycznie przestał istnieć, jego założyciel wyemigrował do Australii. Hodowla sheltie rozwijała się dalej w Szkocji, a potem w Bretanii. Według Brytyjskiego Klubu Sheltie pierwsze owczarki szetlandzkie przybyły do Polski jeszcze przed II wojną światową z brytyjskiej hodowli Wyndora. Nie zachowały się jednak żadne dane o tych psach. Dopiero w latach siedemdziesiątych XX wieku zaczęły na nasze wystawy przyjeżdżać owczarki szetlandzkie z NRD, a potem z Czechosłowacji. Pierwszy przedstawiciel rasy trafił do Polski, do Krakowa z Wielkiej Brytanii, był to śniady, urodzony w 1967 roku Heylens Carousel.

ŁAJKA ZACHODNIOSYBERYJSKA

Łajka zachodniosyberyjska została wyodrębniona jako rasa w latach 50 XX wieku w wyniku krzyżowania występujących w stefie leśnej zachodniej Syberii, blisko spokrewnionych ze sobą odmian łajek, głównie mansijskiej i chantejskiej. Wpływ na rozwój rasy miały również psy myśliwskie zawiezione tam przez myśliwych z Rosji. Wzorzec łajki zachodniosyberyjskiej został opracowany w ZSRR w 1959 r. a zatwierdzony przez FCI jako rasa w 1980 r. Pies samodzielny, niezależny, lecz równocześnie nawiązujący głęboką więź ze swoim właścicielem. Zawsze przyjazny w stosunku do ludzi, choć zdarza mu się, rzadko, wykazywać agresję wobec innych psów. Jak wszystkie szpice, łajka zachodniosyberyjska jest psem niepokornym, niechętnie wykonującym nużące polecenia. Wykazuje dużą wrażliwość na sposób traktowania. Pies ukarany przez właściciela, choćby podniesieniem głosu, może stracić do niego zaufanie i nabrać dystansu. Z drugiej strony jednak, właściwie układana i dobrze traktowana przez właściciela łajka, wiąże się z nim bardzo mocno emocjonalnie i staje się najwierniejszym przyjacielem.

ISLANDZKI SZPIC PASTERSKI

Jedna z ras psów z grupy szpiców. Nazwa oryginalna w/g FCI: Islenkur, na stronach Kennel Klubu Islandii: Islenskur.Przodkowie rasy przybyli na Islandię wraz z pierwszymi osadnikami w IX wieku. Rasa przybyła do Islandii wraz z osiedleniem się na wyspie norweskich Vikingów w 874 r.

DOBERMAN

Jedna z ras psów, należąca do grupy psów w typie pinczera i sznaucera, molosów, szwajcarskich psów pasterskich oraz innych ras. Zaklasyfikowana do sekcji psów w typie pinczera i sznaucera w podsekcji psów w typie pinczera. Rasa wywodzi się z Niemiec, jej nazwa pochodzi od nazwiska Karla Fryderyka Louisa Dobermanna (1834 - 1894) jej twórcy, pierwszego hodowcy, który był również lekarzem, poborcą podatkowym, policjantem i oprawcą. Nigdzie nie odnotowano jakich ras użył do stworzenia dobermana, ale były to prawdopodobnie: owczarek, rottweiler, wyżeł niemiecki, oraz być może beauceron z wyżłem weimarskim. W celu uszlachetnienia rasy w późniejszych latach, dobermana skrzyżowano z terrierem manchesterskim i greyhoundem, co poprawiło jego walory fizyczne oraz sylwetkę.

JINDO

jedna z ras psów myśliwiskich pochodząca z Korei. Rasa pochodzi z wysp Jindo i nie jest popularna poza Koreą.Korean Jindo Dog jest psem myśliwskim średniej wielkości, odznaczającym się niezwykłą lojalnością i przywiązaniem wobec właściciela. Wrodzony zmysł orientacji w terenie sprawia, że pies tej rasy może samotnie przemierzać bardzo długie dystanse i zawsze odnajduje drogę powrotną. Psy te znane są ze swego upodobania do długich samodzielnych wypraw, lecz zawsze niechybnie wracają do domu.

JAMNIK KRÓTKOWŁOSY

Jedna z ras jamnika. Jest jego pierwotną postacią, która pochodzi od dawnych psów gończych z terenów dzisiejszych Niemiec. Głównym przeznaczeniem jamnika krótkowłosego jest gonitwa za zwierzyną, płoszenie i norowanie, chociaż obecnie jamniki bardzo dobrze sprawdzają się jako psy trzymane w mieszkaniach do towarzystwa.

ELKHUND SZARY

Pies myśliwski - wystawiający zwierzynę. Używany do polowań na łosie (ang.elk -łoś).Typowy szpic, nieco mniejszy od średniego, lekko zbudowany, o krótkim, zwartym tułowiu i gęstym, nie kosmatym włosie; spiczaste uszy, ogon zawinięty na grzbiet.

AKBASH

Na teren dzisiejszej Turcji przybyły wraz z Grekami, kiedy w Azji Mniejszej tworzono kolonie greckie. Obecnie występuje na zachód od Ankary. Pochodzi od niego większość europejskich białych psów pasterskich takich jak węgierski kuvasz, słowacki czuvac, włoski marmeran oraz owczarek podhalański. Zainteresowali się swojego czasu tą rasą Amerykanie, bo psy te dobrze odganiały kojoty od stad owiec i bydła.

ALASKAN MALAMUTE

ALASKAN MALAMUTE Chociaż używane są jeszcze jako psy pociągowe (głównie dla rekreacji i w sportach zaprzęgowych), najczęściej Malamuty utrzymywane są dzisiaj jako psy rodzinne oraz reprezentacyjne.

W zaprzęgu nie nadają się do biegów sprinterskich, znacznie lepiej sprawdzają się na długich dystansach. Znakomicie radzą sobie z uciągiem znacznych ładunków (nazywane "lokomotywami północy").

Rottweiler

Rottweiler jest psem zwykle przyjaznym w stosunku do domowników. Mimo jego masywnej budowy jest bardzo spokojny i wrażliwy, lecz zawsze czujny. Dość łatwy w układaniu i szkoleniu. W czasie nauki jest pojętny i wytrwały. Łatwość i podatność na szkolenie wymaga jednak odpowiedzialnego traktowania, gdyż w przeciwnym razie można go zepsuć. Samce mają tendencje do dominacji. W nieodpowiednich rękach, może stać się niebezpieczny. Wymaga konsekwentnego wychowywania już od szczeniaka.

pitbull

American Pit Bull Terrier jest psem średniej wielkości, żywo reagującym na otoczenie. Jak na swoje wymiary pies ten powinien sprawiać wrażenie wyjątkowo silnego. Jest proporcjonalnie zbudowany, dobrze umięśniony, a przy tym elegancki i zwinny. Zwarty i krępy, ale nie wysokonożny, lub lekkiej konstrukcji. Ma szeroką, potężną głowę, średniej długości kufę i bardzo silne szczęki, z łatwością łamiące najgrubsze nawet kości. Pitbull posiada szeroką i głęboką klatkę piersiową oraz muskularny zad. Jego odwaga i zaciętość w walce jest wręcz przysłowiowa.

American Pit Bull Terrier jest generalnie nieco wyższy, lżejszy, o nieco mniejszej głowie niż jego młodszy "brat" - American Staffordshire Terier.